Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ 5 ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ


Μύθος 1: Η υψηλή πρόσληψη πρωτεΐνης είναι επιβλαβής για τα νεφρά

Το 1983, ερευνητές ανακάλυψαν για πρώτη φορά ότι η κατανάλωση περισσότερων πρωτεϊνών αυξάνει τον «ρυθμό της σπειραματικής διήθησης», ή το GFR. Σκεφτείτε το GFR ως την ποσότητα του αίματος που φιλτράρουν τα νεφρά σας ανά λεπτό. Από τη διαπίστωση αυτή, πολλοί επιστήμονες έχουν βγάλει το συμπέρασμα ότι ένα υψηλότερο GFR βάζει τα νεφρά σας υπό μεγαλύτερη πίεση.

Τι πραγματικά δείχνει η επιστήμη:

Σχεδόν 2 δεκαετίες πριν, οι Ολλανδοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι ενώ ένα γεύμα πλούσιο σε πρωτεΐνη είχε ενισχύσει το GFR, ωστόσο δεν είχε αρνητικές επιπτώσεις στη συνολική λειτουργία των νεφρών. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ούτε μία δημοσιευμένη έρευνα που να δείχνει ότι τρώγοντας ποσότητες πρωτεΐνης – συγκεκριμένα έως και 1,6 γραμμάρια ανά κιλό σωματικού βάρους – καταστρέφονται τα υγιή νεφρά.

Το τελικό συμπέρασμα:

Ως γενικός κανόνας, προσπαθήστε να καταναλώνετε καθημερινά την ποσότητα πρωτεΐνης σε γραμμάρια που αναλογεί στο σωματικό σας βάρος. Για παράδειγμα, εάν είστε παχουλός 90kg και θέλετε να φτάσετε τα 80kg, τότε πάρτε 180 γραμμάρια πρωτεΐνης ημερησίως. Το ίδιο εάν είστε αδύνατος στα 70kg και θέλετε να γίνετε μυώδης στα 80kg.

 

Μύθος 2: Οι γλυκοπατάτες είναι καλύτερες από τις λευκές πατάτες

Επειδή τα περισσότερα άτομα τρώνε την επεξεργασμένη μορφή της λευκής πατάτας – για παράδειγμα τις τηγανιτές πατάτες και τα πατατάκια – η κατανάλωση αυτού του ριζώδες λαχανικού έχει συνδεθεί με την παχυσαρκία και τον αυξημένο κίνδυνο διαβήτη. Εν τω μεταξύ, οι γλυκοπατάτες, οι οποίες τρώγονται συνήθως σε πιο φυσική μορφή, έχουν χαρακτηριστεί ως πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά με επίσης χαμηλότερο γλυκαιμικό δείκτη απ’ ότι οι λευκές πατάτες.

Τι πραγματικά δείχνει η επιστήμη:

Οι λευκές πατάτες και οι γλυκοπατάτες έχουν συμπληρωματικές διατροφικές διαφορές. Δεν είναι κάποια απαραίτητα καλύτερη από την άλλη. Για παράδειγμα, οι γλυκοπατάτες έχουν περισσότερες φυτικές ίνες και βιταμίνη Α, αλλά οι λευκές πατάτες είναι υψηλότερες σε βασικά μέταλλα, όπως σίδηρο, μαγνήσιο και κάλιο. Όσο για το γλυκαιμικό δείκτη, οι γλυκοπατάτες είναι χαμηλότερης κλίμακας.

Το τελικό συμπέρασμα:

Η μορφή με την οποία καταναλώνετε μια πατάτα – για παράδειγμα, μια ψητή πατάτα αντί ένα επεξεργασμένο προϊόν πατάτας που χρησιμοποιείται για κατασκευή τσιπς – είναι πιο σημαντική από το είδος της πατάτας.

 

Μύθος 3: Το κόκκινο κρέας προκαλεί καρκίνο

Σε μια μελέτη του 1986, Ιάπωνες ερευνητές ανακάλυψαν ότι παρουσιάστηκε ανάπτυξη καρκίνου σε αρουραίους που τράφηκαν με «ετεροκυκλικές αμίνες», ενώσεις που παράγονται από υπερβολικά ψημένο κρέας σε πολύ ψηλές θερμοκρασίες. Από τότε, ορισμένες μελέτες μεγάλων πληθυσμών έχουν δείξει μια πιθανή σχέση μεταξύ του κρέατος και του καρκίνου.

Τι πραγματικά δείχνει η επιστήμη:

Καμιά μελέτη δεν έχει βρει ποτέ μια άμεση σχέση μεταξύ της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος και του καρκίνου. Όσον αφορά τις μελέτες πληθυσμού, είναι κάθε άλλο παρά πειστικές. Και αυτό είναι επειδή βασίζονται σε εκτενείς έρευνες των διατροφικών συνηθειών των ανθρώπων και προβλημάτων υγείας, και αυτοί οι αριθμοί απλά προσπαθούν να βρουν τις τάσεις, και όχι το τι πραγματικά τα προκαλεί.

Το τελικό συμπέρασμα:

Μην σταματήσετε το κρέας. Οι λάτρεις του κρέατος που ανησυχούν για τους υποτιθέμενους κινδύνους του ψητού κρέατος δεν χρειάζεται να αποφύγουν τις μπριζόλες και τα μπιφτέκια. Μάλλον, θα πρέπει απλά να αφαιρέσετε τα καμένα ή παραψημένα μέρη του κρέατος πριν το καταναλώσετε.

 

Μύθος 4: Το σιρόπι καλαμποκιού με  υψηλή περιεκτικότητα σε φρουκτόζη (HFCS) είναι πιο παχυντικό από τη συνηθισμένη ζάχαρη.

Σε μια μελέτη του 1968, αρουραίοι που τράφηκαν με μεγάλες ποσότητες φρουκτόζης ανέπτυξαν υψηλά επίπεδα λίπους στο κυκλοφορικό τους. Στη συνέχεια, το 2002, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ντέιβις δημοσίευσαν ένα καλά-κοινοποιημένο έγγραφο σημειώνοντας ότι η αυξανόμενη κατανάλωση φρουκτόζης από τους Αμερικάνους, συμπεριλαμβανομένης και αυτής στο σιρόπι καλαμποκιού, βοήθησε στα υψηλά ποσοστά της παχυσαρκίας.

Τι πραγματικά δείχνει η επιστήμη:

Και τα δύο, το HFCS και η σακχαρόζη, πιο γνωστή ως επιτραπέζια ζάχαρη, περιέχουν παρόμοιες ποσότητες φρουκτόζης. Για παράδειγμα, οι δύο πιο συχνοί τύποι του HFCS είναι το HFCS-42 και το HFCS-55, οι οποίοι είναι 42 και 55 τοις εκατό φρουκτόζη, αντίστοιχα. Η σακχαρόζη είναι σχεδόν χημικά η ίδια, και περιέχει 50 τοις εκατό φρουκτόζη. Για το λόγο αυτό επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ντέιβις υπολόγισαν την πρόσληψη φρουκτόζης και από τα δύο, το HFCS και τη σακχαρόζη. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να παρουσιάζει διαφορές σε αυτά τα δύο είδη ζάχαρης. Και τα δύο θα προκαλέσουν αύξηση του σωματικού βάρους, όταν καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες.

Το τελικό συμπέρασμα:

Το HFCS και η κανονική ζάχαρη είναι υδατάνθρακες με κενές θερμίδες που θα πρέπει να καταναλώνονται σε περιορισμένες ποσότητες. Πως; Διατηρώντας την κατανάλωση αναψυκτικών, ζαχαρούχων φρουτοχυμών και επιδόρπιων στο ελάχιστο.

 

Μύθος 5: Το αλάτι προκαλεί υψηλή αρτηριακή πίεση και θα πρέπει να αποφεύγεται

Τη δεκαετία του 1940, ένας ερευνητής του Πανεπιστημίου Duke, ο Walter Kempner, έγινε δημοφιλής σχετικά με τον περιορισμό του άλατος για τη θεραπεία των ατόμων με υψηλή αρτηριακή πίεση. Αργότερα, μελέτες επιβεβαίωσαν ότι η μείωση του αλατιού μπορεί να βοηθήσει και στη μείωση της υπέρτασης.

Τι πραγματικά δείχνει η επιστήμη:

Μεγάλα επιστημονικά περιοδικά έχουν καθορίσει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για άτομα με φυσιολογική αρτηριακή πίεση να περιορίσουν την πρόσληψη νατρίου. Τώρα, αν είστε άτομο με ήδη υψηλή αρτηριακή πίεση, τότε μπορεί να είστε «ευαίσθητοι» στο αλάτι. Ως αποτέλεσμα, μειώνοντας την ποσότητα αλατιού που τρώτε θα μπορούσε να βοηθήσει. Ωστόσο, είναι γνωστό για τα τελευταία 20 χρόνια ότι τα άτομα με υψηλή αρτηριακή πίεση που δεν επιθυμούν να μειώσουν την πρόσληψη αλατιού, μπορούν να καταναλώσουν απλά περισσότερα τρόφιμα υψηλά σε περιεκτικότητα καλίου.

Γιατί;

Επειδή είναι η ισορροπία των δύο μετάλλων που πραγματικά έχει σημασία. Συγκεκριμένα, Ολλανδοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι η χαμηλή πρόσληψη καλίου έχει την ίδια επίδραση στην αρτηριακή σας πίεση όπως και η υψηλή κατανάλωση αλατιού. Και αποδεικνύεται ότι ο μέσος άνθρωπος καταναλώνει 3,100 χιλιοστόγραμμα (mg) καλίου την ημέρα – 1,600 mg λιγότερα από ότι συνιστάται.

Το τελικό συμπέρασμα:

Προσπαθήστε να ακολουθήσετε μια διατροφή πλούσια σε κάλιο, κάτι που μπορείτε να επιτύχετε καταναλώνοντας μια μεγάλη ποικιλία φρούτων, λαχανικών και όσπριων. Για παράδειγμα, το σπανάκι, το μπρόκολο, οι μπανάνες, οι πατάτες, και τα περισσότερα είδη φασολιών περιέχουν περισσότερο από 40 mg ανά μερίδα.

 

Πηγή: Simplyshredded.com


Η ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΣΥΚΩΝ
ΠΙΘΑΝΑ ΟΦΕΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΑΚΤΙΝΙΔΙΩΝ.
ΧΟΡΤΑ: ΜΙΑ ΑΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΗ ΤΡΟΦΗ ΠΛΟΥΣΙΑ ΣΕ ΘΡΕΠΤΙΚΗ ΑΞΙΑ
Advertisment